:::::: کافه ی خاطرات تنهایی ::::::

و باز من ماندم و تنهایی و خیال تو سالهااست که از برم رفتی ای اما تکه ای از قلبم را هم با خود برده ای عکسهایت را میبینم و میبوسمت و از دور حس ات میکنمکاش غرورم را میشکستم و یکبار انچه در دلم بود را به تو هدیه میدادم ای کاش و ای کاش ای کاش های بیهوده امروز من حاصل بی عقلی دیروز من است انگار این ...

::::: نامه های همسرانه ::::: امروز خاطرات گذشته برایم تداعی شد. چقدر این ۵ سال به سرعت گذشت چه بالا و پایینهای روزگاری را ما با هم پشت سر گذاشتیم و چه راه طولانی و پر فراز و نشیبی را پیمودیم تا امروز و این لحظه کنار هم باشیم . از اینکه در کنار توام و لحظه لحظه های زندگی ام را با تو و عشق تو پیوند زد...

سالیان سال در جستجوی تو بودم سالیان سال تو ان نیمه ی گمشده ی همیشگی ام بودی سالیان سال ما از هم دور بودیم همچون ماه و زمین سالها و سالها من دور زمین میگشتم و تو دور ماه تا که کسوف شد و سایه ماه روی زمین افتاد و تو از ماه به زمین امدی و شدی آن نیمه ی گمشده ی من ...

دلت که میگیره یه هدفون میذاری توی گوش ات یه اهنگ ملایم از میون هزاران اهنگ انتخاب میکنی و دکمه ی پلی رو میزنی اهنگ شروع میشه تو با ریتم اهنگ بغض میکنی بیشتر و بیشتر هنوز کمتر از نصف اهنگ خونده شده که بغضت میترکه و اشکات سرریز میشه کم کم اشکات به هق هق تبدیل میشن و اهنگ تموم میشه اهنگ تموم میشه اما دل تو اروم نمیشه هجوم خاطرات و دلتنگی تو رو میبره به جایی نامعلوم باز اهنگ دوباره پلی میکنی شاید دوبار شاید سه بار و شاید... انقدر به اهنگ و کلمات و صدای خواننده پناه میبری تا شاید دلت اروم بشه اما امان از دل تنگ این است حال روزهای دلتنگی...

و هرکسی همزادی دارد اما خداوند همزاد تو را نیآفرید و خداوند تو را فقط و فقط خاص و یکتا برای من افرید...

دل که میگیرد با هیچ کلکی نمیتوانی گره های کور ریسمان اش را باز کنی زمستان که رفت با هیچ دعایی نمیتوانی ابرها را به بارش برف مجبور کنی کاش این روزها زودتر تمام شود...