:::::: کافه ی خاطرات تنهایی ::::::

دلت که میگیره یه هدفون میذاری توی گوش ات یه اهنگ ملایم از میون هزاران اهنگ انتخاب میکنی و دکمه ی پلی رو میزنی اهنگ شروع میشه تو با ریتم اهنگ بغض میکنی بیشتر و بیشتر هنوز کمتر از نصف اهنگ خونده شده که بغضت میترکه و اشکات سرریز میشه کم کم اشکات به هق هق تبدیل میشن و اهنگ تموم میشه اهنگ تموم میشه اما دل تو اروم نمیشه هجوم خاطرات و دلتنگی تو رو میبره به جایی نامعلوم باز اهنگ دوباره پلی میکنی شاید دوبار شاید سه بار و شاید... انقدر به اهنگ و کلمات و صدای خواننده پناه میبری تا شاید دلت اروم بشه اما امان از دل تنگ این است حال روزهای دلتنگی...

در اغوشت كه ميگيرم دلم ميلرزد دلم ميگيرد كه هر سال تكيده تر ميشوى باور پير شدن تو مهربانم، قلبم را به درد مى اورد باور چين و چروكهاي صورتت ،خميدگي زانوهايت ، سفيدى موهايت برايم سخت است ميخواهم بوسه بزنم بر چين و چروكهايي كه نماد فداكاري و از خود گذشتگي است نماد تمام شبهايي كه من تب ميكردم و تو بر بالينم بي تاب ميشدى تمام روزهاى جوانى ات كه به پاى من ريختى تا من جوانه بزنم و رشد كنم ميخواهم موهاى سپيدت را دانه دانه نوازش كنم سپيدى موهايت داستان تمام دلهره هايى است كه براى من داشتى و بگذار در مقابل زانوان پردردت سر تعظيم فرود بياورم كه اگر قدمهاى استوار ...