:::::: کافه ی خاطرات تنهایی ::::::

به برادر عزیزم که فرسنگها دور از من است. امروز به خانه پدری رفتم و دلم هوای دیدن البوم عکسهایمان را کرد. البومهای قدیمی را برداشتم و با هر عکسی ساعتها غرق در خاطرات میشدم. غرق در خاطرات کودکی . خاطراتی کودکی که برای همه کودکان شیرین است برای ما اما امیخته با تلخی بود. تلخی درد و رنجها و نداشته هایما...

و باز من ماندم و تنهایی و خیال تو سالهااست که از برم رفتی ای اما تکه ای از قلبم را هم با خود برده ای عکسهایت را میبینم و میبوسمت و از دور حس ات میکنمکاش غرورم را میشکستم و یکبار انچه در دلم بود را به تو هدیه میدادم ای کاش و ای کاش ای کاش های بیهوده امروز من حاصل بی عقلی دیروز من است انگار این ...

دلت که میگیره یه هدفون میذاری توی گوش ات یه اهنگ ملایم از میون هزاران اهنگ انتخاب میکنی و دکمه ی پلی رو میزنی اهنگ شروع میشه تو با ریتم اهنگ بغض میکنی بیشتر و بیشتر هنوز کمتر از نصف اهنگ خونده شده که بغضت میترکه و اشکات سرریز میشه کم کم اشکات به هق هق تبدیل میشن و اهنگ تموم میشه اهنگ تموم میشه اما دل تو اروم نمیشه هجوم خاطرات و دلتنگی تو رو میبره به جایی نامعلوم باز اهنگ دوباره پلی میکنی شاید دوبار شاید سه بار و شاید... انقدر به اهنگ و کلمات و صدای خواننده پناه میبری تا شاید دلت اروم بشه اما امان از دل تنگ این است حال روزهای دلتنگی...

در اغوشت كه ميگيرم دلم ميلرزد دلم ميگيرد كه هر سال تكيده تر ميشوى باور پير شدن تو مهربانم، قلبم را به درد مى اورد باور چين و چروكهاي صورتت ،خميدگي زانوهايت ، سفيدى موهايت برايم سخت است ميخواهم بوسه بزنم بر چين و چروكهايي كه نماد فداكاري و از خود گذشتگي است نماد تمام شبهايي كه من تب ميكردم و تو بر بالينم بي تاب ميشدى تمام روزهاى جوانى ات كه به پاى من ريختى تا من جوانه بزنم و رشد كنم ميخواهم موهاى سپيدت را دانه دانه نوازش كنم سپيدى موهايت داستان تمام دلهره هايى است كه براى من داشتى و بگذار در مقابل زانوان پردردت سر تعظيم فرود بياورم كه اگر قدمهاى استوار ...

و هرکسی همزادی دارد اما خداوند همزاد تو را نیآفرید و خداوند تو را فقط و فقط خاص و یکتا برای من افرید...

دل که میگیرد با هیچ کلکی نمیتوانی گره های کور ریسمان اش را باز کنی زمستان که رفت با هیچ دعایی نمیتوانی ابرها را به بارش برف مجبور کنی کاش این روزها زودتر تمام شود...